به شکوفه های برآمده از پس زمستان سرد و سوزان نگاه کن
به گرمای نوازشگر خورشید فروردین بنگر
این ها همه می گوید زمستان هرچقدر طولانی و با همه چلههای کوچک و بزرگش رفتنی است.
نگاه کن
زمین نفس کشیده است، ما چرا نکشیم؟
هوا تازه شده است، ما چرا نشویم؟
سبزی برآمده از شلاق های زمستان را نادیده نگیر.
خون دامنت را مي گيرد
نگران نيستم
حالا ۳هفته اي مي شود كه از سوره مهر خارج شده ام. درست يا غلطش را نمي دانم اما مي دانم كاري را كرده ام كه دلم به انجامش فرمان داده بود و بر همين اساس احساس خوبي دارم.
اين روزها نگراني چنداني ندارم. نگران نيستم چون فرمان را به دل سپرده ام. مي خواهم براي خودم زندگي كنم. خودم كه مي گويم منظورم فراتر از شخص است، منظورم خانواده ام است، حتي فراتر، انديشه ام. مدت ها بود كه كمتر مي خواندم، كمتر مي نوشتم و حالا قصد دارم بيشتر بخوانم و بيشتر بنويسم.
اينم روزها اگرچه از شرايط اين روزهايم چندان هم راضي نيستم اما از خروجم از سوره مهر رضايت دارم، با همه تصويري كه از قدرت من در خارج از مجموعه تصور مي شد حالا خوشحالم كه با آن تصوير و تصورها خداحافظي كرده ام. سوره مهر خوب بود، شايد خوب هم باشد اما براي من ديگر نه. نه اينكه براي من منفعتي نداشت، نه، ديگر براي حال و روزم خوب نبود. نياز به استراحت داشتم (اگرچه اين روزها آنقدر سرم را شلوغ كرده ام كه هرگز زماني براي استراحت ندارم). شايد هم براي انجام همه كارهايي كه در اين سال ها سوره مهر از انجامشان غافلم كرده بود سرم شلوغ شده است.
اگرچه اين روزها زياد شعر نمي گويم (روزهاي آخر حضورم در سوره مهر شاعر شده بودم) اما باز هم دلتنگ شعر نيستم... حالا بيشتر به خودم فكر مي كنم.
اين جملات پراكنده را در اوج مشغله كاري اين روزهايم نوشتم. در روزهاي آنيده بيشتر و مفصل تر درباره اين چند سال مي نويسم. درباره آدم هايي كه با آنها آشنا شدم و از آن ها آموختم.
جمله آخر اينكه: نگران نيستم چون خدا با من است.
ده نکته در پاسخ به انتقاد از خبرنگاران
به جای وااسفا گفتن علت را بررسی کنیم
سید محمد طباطبائی حسینی
انتشار چند یادداشت درباره مسائل حاشیهای پیش آمده در روز خبرنگار یا مراسمهای مناسبتی این روز، باعث شد تا قلم از سکون بردارم و سکوت بشکنم.
تمام آنچه که درباره رفتار خبرنگاران در این روز گفته شده، مبنی بر «اصرار خبرنگاران برای گرفتن هدیه و ناخوانده مهمان شدن آنها» بود و هیچکدام از دوستانی که متعهدانه قلم به انتقاد از خبرنگاران رانده بودند تحلیلی بر چرایی این مسئله ارائه نکرده و حتی اشاره کوچکی هم به چرایی رسیدمان به اینجا نگفتهاند. در این یادداشت کوتاه بر آنم تا گذرا بنگرم که چرا به جایی رسیدهایم که خبرنگارانمان اینگونه شدهاند، اما شما میتوانید این مطلب را پاسخ به یادداشتهای این دوستان هم ارزیابی کنید.
اول، خوشبختانه حقیر هم سالهاست خبرنگارم و هم مسئول ارتباط با رسانهها در یک روابط عمومی کوچک(به لحاظ گستره مدیریتی) اما بزرگ(به لحاظ محتوایی). بنابراین موضوع را هم از نگاه یک مسئول در واحد روابط عمومی بررسی میکنم و هم از دید یک خبرنگار.
دوم،بدیهی است که رفتار سرزده از خبرنگاران به هر دلیلی که باشد نادرست است. اینکه خبرنگاری خود را مهمان ناخوانده کرده و به طلب دریافت هدیه و نه تهیه گزارش در برنامهای حاضر شود درشان خبرنگار نیست.
سوم، اما یک نگاه بیندازیم این خبرنگاران که اینگونه رفتار کردهاند تعددشان چند نفر است و آن را با آمار وزارت ارشاد از تعداد کل خبرنگاران قیاس کنیم، آیا میتوان رفتار این تعداد اندک را بر کل جامعه خبرنگاری تعمیم داد؟ شاید دوستانی که در مطالبشان ابراز گلایه کردهاند پاسخ دهند «ماهم منظورمان همان تعداد اندک است» اما پاسخ حقیر این است که هرگز به این موضوع اشاره نکردهاید و مخاطبتان را کل جامعه خبرنگاری قرار دادهاید. بد نیست بار دیگر مطالب خود را مرور کنید.
چهارم، بد نیست قیاسی کنیم میان خبرنگاران ناخوانده چند برنامه(بدون در نظر گرفتن حوزه کاری آن برنامهها)، شاید دریابیم که بیشتر آنها مشترک باشند. یا بد نیست بررسی کنیم چند درصد از این خبرنگاران واقعاً خبرنگارند؟ چند درصد از رسانههایی که آنها خود را خبرنگار آن مینامند، واقعاً وجود خارجی دارند و اگر دارند، واقعاً فعالند؟
پنجم، دوستی در یادداشتی به دو مراسم همراه اول و ایرانسل اشاره کرده و حاشیههای آن(اصرار خبرنگاران غیر مدعو برای حضور در برنامه و دریافت هدیه) را نمونههایی دیگر از رفتارهای ناشایست خبرنگاران ذکر کرده بود. سوالم این است، آیا همین دو شرکت به همراه چند شرکت دولتی دیگر نبودند که به دلیل اقتصادی بودن ماهیتشان و نیز جنبه تبلیغ داشتن اخبارشان چون امکان انتشار اخبار آنها در رسانهها کم بود با دادن هدیههای آنچنانی به خبرنگاران به مناسبتهای مختلف و نیز نگاه مادی به کار خبرنگاران این عادت زشت را در آنها رواج دادند تا خبرنگاران در شرایط رودربایستی هدیهها، به هر صورت ممکن اخبار آنها را منتشر کنند؟ گویا حالا دوره مصرف خبرنگاران برای این آقایان تمام شده است.
ششم، نگاه کنیم به معیشت خبرنگاران، هر خبرنگار معمولی به طور معمول بین 400 تا 550 هزار تومان حقوق ماهیانه دریافت میکند(بگذریم از بعضی رسانهها که به دلایل سیاسی، حقوق آنچنانی میدهند) آیا این حقوق پایین خبرنگاران کفاف زندگی آنها را میدهد؟ قصد ندارم بگویم چون حقوق خبرنگاران کم است باید دنبال دریافت هدیه از این ارگان و آن سازمان باشند، حرفم این است که به یاد بیاوریم آن حدیث معروف را که «فقر ایمان را از بین میبرد»(نقل به مضمون). آیا اخلاق بخشی از ایمان دینی نیست؟ نمیتوانیم بگوییم که فقر اخلاق را از بین میبرد؟
هفتم، وقتی برنامهای رسانهای میشود همه خبرنگاران خود را مدعو آن برنامه میدانند. قصه این است که روابط عمومیها میخواهند هم بر خر مراد سوار شوند و هم خرما بخورند. در برنامه تجلیل از خبرنگاران حوزه خود، هم برنامه تقدیر را در نظر دارند و هم میخواهند از آن استفاده رسانهای کنند. آیا اگر سازمانی برنامه تقدیر از خبرنگاران را رسانهای نکند و تنها از خبرنگاران مرتبط خود دعوت به عمل بیاورد، خبرنگار دیگری در برنامه حاضر میشود؟ آیا نمیتوانیم بگوییم که ارگانها هدفشان از برنامههای تجلیل از خبرنگاران، بیشتر فراهم کردن بهانه برای حضور در رسانهها هستند تا تجلیل از خبرنگاران؟
هشتم، تعدادی از خبرنگاران مرتبط با یک سازمان، وقتی از آنها برای حضور در برنامههای این چنینی (تقدیر از خبرنگاران) دعوت میشود خود را تنها مدعو برنامه نمیدانند بلکه در نقش میزبان، تعدادی دیگر از دوستانشان را هم دعوت میکنند که مسلماً کاری غلط و نادرست است.
نهم، در این کشور، آن قدر بریز و بپاش هست که نگو و نپرس، آنقدر اسراف کاری هست که خدا میداند. آنقدر رفتار زشت و زننده از قشرهای مختلف و اتفاقات نادرست در مشاغل دیگر هست که حد و مرز ندارد. سوالم اینجاست که چرا آن همه رفتار نادرست دیده نمیشود و یک رفتار نادرست از خبرنگاران این همه سر و صدا میکند؟ باور کنید خبرنگار نعوذبالله پیغمبر و امام معصوم نیست. شاید در پاسخ بگویید از آنجا که خبرنگاران خودشان ایرادهای دیگران را عیان میکنند باید رفتار درستی داشته باشند. پاسخ حقیر اما این است که عیان کردن ایرادهای جامعه ماهیت کار خبرنگار است که در آن میان بارها پیش آمده ایرادهای خود را هم عیان کردهاند، اما آیا عیان کردن یک ایراد خبرنگاران ماهیت کار دوستان است؟
دهم، همه آنچه که گفته شد برای توجیه اتفاقات افتاده نبود و هنوز هم بر این باورم که آن کار خبرنگاران نادرست بوده است، ولی بار دیگر تاکید میکنم که باید دید چند درصد آنها واقعاً خبرنگارند، چنانچه خبرنگارند، چند درصد از جامعه خبرنگاری ما را تشکیل میدهند و نیز باید چرایی این اتفاق ریشه یابی شود.
تکمله: یاد آمد که خبرنگاران زیادی از جمله حقیر هنوز هدیه 2 سال پیش رئیسجمهور را هم دریافت نکردهاند، پس وقتی هدیه رئیسجمهور وعدهای بیش نمینماید، چندان به هدیههای دیگر، نباید دلخوش کرد.
پای یک مسجد متروک بنای ده ماست
امیرعلی جان
این شعر را اولین بار یکی از دوستانم در قطار تهران - مشهد برایم خواند، خرداد 1380، من بارها و بارها در جمع های دانشجویی و در تجمعات اعتراضی مان آن را خواندم، آن قدر که این شعر ملکه ذهن بسیاری از دوستان و هم کلاسی ها و یاران دبستانی ام شده بود. حالا من در خرداد 1390 آن را برای تو می خوانم، شاید تو هم دو دهه دیگر در قطار، آن را برای دوستت بخوانی. اما امیدوارم این شعر در روزگار تو مصداق نداشته باشد.
پای یک مسجد متروک بنای ده ماست
نوتر از منظره ها مقبره های ده ماست
خانه هامان گلی و پنجره هامان بسته
فقط این مسجد متروک نمای ده ماست
کدخدای ده ما هرچه بگوید حق است
کدخدای ده ما نیست خدای ده ماست
کدخدا را چو خدا قبله حاجت کردیم
کدخدایی و خدایی که بلای ده ماست
ما از این زندگی آخر به خدا خسته شدیم
این صدا مختص من نیست صدای ده ماست
خاک نفرین شده ها مرکز طاعون زده ها
تخم آفت زدگی در گل و لای ده ماست
پدرم از ده بالا که غروب آمد گفت
هرچه بد بختی و درد است برای ده ماست
آی چوپان جوان خسته نباشی بنواز
فقط این نی لبکت لطف و صفای ده ماست
این نامه را بیست سال بعد بخوان
برای ناصر حجازی که راست قامت بود
امیر علی پسرم
امروز حامل خبر بدی برایت هستم، اگرچه شاید تو هرگز بار تاثر این خبر را حالا درک نکنی و همین است که می گویند خوشا به حال کودکان.
ناصر حجازی درگذشت. درست 2 ساعت و نیم قبل از نگارش این نامه برای تو که شاید 20 سال بعد آن را بخوانی. او اگرچه در سکوت از میان ما نرفت، اما هیاهوها همه درباره چیزی بود که برای حجازی ارزش و اهمیتی نداشت. همه درباره بیماری او می گفتند، حال آنکه او نگران بیماری اش نبود و چشم نگرانش برای مردم سرزمینش دو دو می زد. حجازی سال ها دروازه بان آبروی ایران بود، در میدان فوتبال که نه فقط ورزش که گود وزن کشی قدرت کشورها هم به حساب می آید. هر توپی که حجازی می گرفت تیری بود که به سوی ایران روانه شده بود و او میزبان تیرها می شد تا بر پیکر کشورش و مردمش آسیبی فرود نیاید. او اما در روزهای آخر عمر مدافع شرف ایرانیان شد. آنجا که خبرنگاری از او پرسید: « ناصر خان حالتان خوب است؟» و او گفت: «نه»، نه او اما نه بخاطر جسم بیمارش، که به خاطر روح و جسم آزده مردمش بود. او گفت خوب نیستم، چرا باید وقتی مردمم با سیلی صورت سرخ می کنند، وقتی مردمم با گرانی دست و پنجه نرم می کنند.
«به من می گویند عصبانی نشوم، مگر بی غیرتم وقتی درد و مشکلات مردم را به چشم می بینم، با بی تفاوتی از کنار آن بگذرم. آمده اند و یارانه ها را قالب کرده اند. زندگی مردم بهتر نشده که بدتر هم شده است... متاسفانه شاهد نداری و سختی زندگی مردم هستیم. دولت می گوید چهل هزار تومان در ماه به مردم کمک می کنیم ، مگر مردم گدا هستند ؟ مردم ایران روی گنج خوابیده اند ، نفت، گاز و... دولت حق ندارد به مردم کمک کند، دولت باید کار کند، خدمت کند و زحمت و دسترنج مردم را دو دستی تقدیم آنها نماید.چهل هزار تومان در ماه به مردم می دهند و بعد ....
با دیدن این شرایط نباید عصبانی شوم ؟ نباید حرص بخورم و شرایط جسمانی ام مثل امروز شود. اگر مردم عادی شرایط امروز من را داشتند و با یک بیماری پر هزینه روبرو شوند ، چه باید بکنند؟بروند بمیرند؟ من ناصر حجازی هستم ، سرد و گرم روزگار را چشیده ام . عمری از من گذشته است. هیچ ابایی هم ندارم که اگر من را ببرید وبا شلیک 2 تیر به زندگی ام خاتمه دهید. حرفهایم از سر دلسوزیست... آخر یک کارگر که ماهی سیصد-چهارصد هزار تومان حقوق می گیرد و کرایه خانه، خرج زندگی و...دارد و حال باید سه برابر مبلغی که دولت می دهد ، به آنها برگرداند، چطور زندگی کند؟ نتیجه اش می شود فقر و فقر یعنی فساد ، فحشا ، طلاق و...»
این نگاه مردی بود که صدا در گلویش نماند، حتی در روزگاری که ریه هایش دچار بیماری شد، باز هم صدا در گلویش نخفت.
امیر علی
خبرگزاری ایسنا امروز برای او تیتر زد: «مردی که کرنش را بلد نبود»، کاش از او یاد بگیریم و به خاطر چیزهایی که زود از دست می روند کرنش نکنیم.
این نامه را وقتی بخوان که دو دهه از درگذشت ناصر حجازی گذشته و شاید من هم در کنارت نباشم، بخوان و بدان که او فقط یک ورزشکار نبود که اگر اینچنین بود مثل خیلی ها که به دست بوسی رفتند و در دو دهگی عمرشان رئیس فدراسیون شدند (رجوع کن به تاریخ نگارش نامه و کسانی که عنوان پهلوان را می گرفتند، تو بخوان پهلوان حکومت) سر تعظیم فرود می آورد و هیچ نمی گفت. ولی او سکوت نکرد. او فریاد زد تا صدا در گلو نماند. او بغض در گلو شکست تا صدا نشکند. نمی دانم بعد از دو دهه از زمان درگذشت ناصر حجازی و نگارش این نامه، مردانی از جنس او هنوز هستند یا نه؟ در زمانه ما هر آنچه مرد بود در حبس بود و ناصر حجازی هم تنها به خاطر محبوبیتش در حبس نبود.
قیام واژه ها نزدیک است
دست و دلم به نوشتن نمی رود، این روزها انگشت سبابه ام که وظیفه اصلی را در بازی نقاشی حروف روی صفحه کاغذ بر عهده دارد سخت درد می کند، تیر می کشد، آه از نهادم بلند می کند و خب این برای من که به نشانه ها، سخت معتقدم، نشانه ای است برای ننوشتن. فارغ از نشانه اما باعث شده تا دستم به نوشتن نرود یا لااقل کم برود. دلم هم چندان برای نوشتن یاری نمی کند، به خودم می گویم این درد دست، از دل است نه دست. شاید نشانه ای باشد از دل. هر وقت که انگشتم تیر می کشد دلم می سوزد، برای خودم، برای قلم، برای آنهایی که قرار است نقاشی های حروف مرا و دوستانم را بخوانند. که این ها نقش هایی نیست که من تماما دوست دارم. دوست دارم در نقش هایم حروف دیگری را هم با آرایشی دیگر بنشانم، اما گویا نمی شود. دلم برای دستم می سوزد، با خودم فکر می کنم سال هاست که می نویسم پس چرا درست روزهایی که دلم تماما همراه نوشته هایم نیست دست هایم قصد دست شستن از نوشتن دارند. دست بر کلاه می برم و کلاهم را قاضی می کنم که ببینم عیب کار از کجاست که هر لحظه احساس می کنم سرم بی کلاه تر از پیش شده است. اما کلاهی بر سر نمانده که بخواهم آن را قاضی کنم. این روزها بازار کلاه برای جماعت دست به کلمه کساد است. کلاه از سرم برداشته اند که بی کلاهم کنند، اما حکایت، حکایت اسب و اصل است، آدمی که آدم باشد از اسب هم بیفتد از اصل نمی افتد. کلاه برای جماعت کلاه باز آبروست که با نبودش بی آبرو شوند و با بودنش احساس آبرو کنند، جماعت دست به کلمه، آبرو از نقش حروف می گیرند، اما چه کنیم که حرفی برای حضور در بازی حروف نمانده است. حرف ها زندانی شده اند در حکم هایی که قضات کلاه به سر صادر کرده اند. قضاتی که امروز کج کلاهانی شده اند که خود از عدم توازن کلاهشان آگاه نیستند و نمی دانند که روزی می رسد که کلاه از سرشان می افتد و آن وقت کلاهی ندارند که به اعتبارش حکم هایی صادر کنند که حروف زندانی شوند از ترس قیام شان. اما آن وقت است که حروف نقش آزادی خواهی می زنند، واژه ها قیام می کنند و سطرها انقلاب.
امیرعلی ام، پسرم، این حال و هوای دست و دل من است، از ابتدای سال یک هزار و سیصدو هشتاد و نه خورشیدی تا حالا که روزهای آغازین سال یک هزار و سیصدو نود است. پس هرگز از من گلایه نکن که چرا برایت ننوشتم یا کم نوشتم در این سال ها.
گفت و گوی درونی
گفتم:خسته ام از این همه دروغ و ریا.
گفت: بی خیال ، زندگی ات را بکن.
گفتم: زندگی ام گره خورده به اهل دروغ و دغل.
گفت: جدایش کن.
گفتم: از چه ؟
گفت : از آنچه از آن می نالی.
گفتم :گره خورده ، جدا نمی شود.
گفت : بازش کن .
گفتم : به دست من نبود بسته شدن این گره که به دست من باز شود.
گفت : بسته اند ، تو بازش کن.
گفتم : زهی خیال باطل ، گره اش کور است . چنان بسته اند که باز نشود به دست.
گفت : به دندان باز کن.
گفتم : هیچ چنین توصیه ای نشنیده بود.
گفت : گره ای که با دست باز نشود به دندان باید باز کرد.
گفتم : زهی خیال باطل . دندانی ندارم.
گفت:فریاد بزن ، تا کسی بازش کند.
گفتم: این نتوانم.صدا در گلو مانده است.
گفت : اشارتی کن، بلکه کسی ترا دریابد.
گفتم: آنها که اشارتم می بینند، چونان منند.صدا در گلو مانده ، دندان کشیده، دست بریده و ...
گفت: هیچ شنیده ای که مردن به ز زیست کردن به جای زندگی.
گفتم : نه .
گفت : گره بهانه است، دردت همین است که زیستن را به هر قیمتی به جان خریدار شده ای.زندگی جایی دیگر است و شکلی دیگر ، نه میان دروغ و دغل و بدینسان که تو هستی. دست از جان و زیستن بکش ، تا زندگی را دریابی.
سرشار و میرحسین دور یک میز
خدا رفتگان شما را بیامرزد، پدرم حدا بیامرز همیشه می گفت اگر از عهده انجام کاری بر نمی آیی آن را عهده دار نشو. اشاره او در اصل به این بود که کار را باید به دست کاردان سپرد. من هم همیشه با غرور نوجوانی پاسخ می دادم که حالا همه چیز درست انجام میشه که منم کارمو درست انجام بدم.» آن وقت بود که آن مرد چهره بین در خشت خام ، نگاهی سرد به من می کرد و می گفت همین است که مملکت درست نمی شود. همه حرف تو را می زنند.
این روزها حرف پدرم مرحومم را بیشتر لمس می کنم. وقتی برای رفع مشکل آلودگی هوا پایتحت هفته ای 3 روز تعطیل می شود. وقتی برای حل مشکل جمعیت زیاد تهران ، مهاجرت معکوس پیشنهاد می شود و بلافاصله و بدون انجام کار کارشناسی در دستور کار قرار می گیرد.وقتی برای ترغیب مردم به مهاجرت معکوس دلهره دائمی زلزله در دل بندگان خدا ایجاد می شود و ... ، همه و همه یعنی کار در دست کاردان نیست.
این همه که گفته شد مربوط به اشتباهات تصمیم گیری به دلیل عدم تسلط بر کار سپرده شده در میان مسئولان بود.امروز اما با موردی برخورد کردم که نشان می داد گویا این مشکل در همه جا هست.
خبرگزاری فارس خبری منتشر کرده درباره دستگیری فردی که با ستاد میرحسین موسوی ( به تعبیر خبرگزاری فارس گروهک نفاق ) در ارتباط بوده است. خبر با اینکه جهت گیری روشن و دارای نثری شعاری بود اما به هر حال خبر بود. تا اینجای کار مشکلی نیست.
مشکل اصلی در عکس خبر است. عکس خبری حکایت از میزی دارد که افرادی دور آن نشسته اند و در حال تصمیم گیری هستند. علی الظاهر همان اعضای ستاد گروهک نفاق. در این عکس چهره میرحسین موسوی کاملا واضح است. تا اینجای کار هم مشکلی نیست. مشکل اما در فرد دیگری است که در عکس است.در این عکس محمدرضا سرشار روبه روی میرحسین موسوی نشسته و چهره او کاملا واضح است. حال آنکه سرشار از مدافعان و حامیان سرسخت احمدی نژاد و از مخالفان جدی و پرو پا قرص موسوی است. در واقع این عکس مربوط به 20 سال پیش ، زمانی که موسوی نخست وزیر بوده ، است. این عکس از آن رو برای این خبر انتخاب شده ( چرا که مشخص است عکس با دقت انتخاب شده و روی آن کار گرافیکی هم صورت گرفته است ) که خبرنگار ، مسئول حوزه خبری مربوطه و دبیر سرویس و سردبیر این خبرگزاری پر طمطراق هیچ کدام محمدرضا سرشار را که یکی از حامیان رئیس جمهور بوده را نمی شناسند، حال آنکه خود از مهمترین رسانه های حامی احمدی نژاد هستند. این همه یعنی اینکه کار در دست کاردان نیست.
برای خواندن خبر و دیدن عکس اینجا را کلیک کنید:
http://www.farsnews.com/newstext.php?nn=8909141643
الله اکبر یعنی ...
آمده است که سلطان محمود، روزی به نگاهی، دلباخته زنی شده و چون می خواهد او را به همسری درآورد، با خبر می شود که آن زن را شوهری است نجار و به آئین مسلمانی بر سلطان حرام است. و چون جناب سلطان نمی تواند بر آتش شهوتِ خود آبی بریزد؛ پس به هوایِِ سلطانی خویش و به مکر شیطانیِ وزیر، آخوند دربار را فرا می خوانند تا مگر حیلتی شرعی کنند و شهوت برخاسته را جامه ای از شرع بپوشند.
و گویند: شوهر آن زن، نجاری بوده است زبر دست و مشهور. پس وزیرِ دربار، نجار بخت برگشته را فرامی خواند که سلطان امر کرده است که «تا روز دیگر از صد مَن جـُو، برایش صد گز چوب بتراشد» و آخوند دربار فتوا می دهد که «هرکه از حکم حکومتی سَر باز زند و به اوامر سلطانی سر ننهد؛ خون اش بر داروغه و شحنه حلال است !
نجار بخت بر گشته، به خانه باز می گردد و در اندیشه ی جان، ماجرا را به همسر خویش باز می گوید که زنی بوده است پاکدامن و اندیشمند و صبور. پس شوهر را دلداری می دهد و دل قُرص می کند که مترس ! خداوند از سلطان محمود بزرگ تر است.
باری؛ دیگر روز، شبنم بر گَل و الله اکبر بر گلدسته ها، ماموران سلطان محمود دق الباب می کنند و پیش از آن که مرد نجار خبردار شود و از ترس قالب تهی کند، همسرش خبر می دهد که چه خوابیده ای نجار !» برخیز و آبی به صورت زن و وضویی بساز و «الله اکبری بگو» و میخی بر تابوت ترس بکوب ، که «سلطان محمود مرده است و ماموران آمده اند تا او را تابوتی بسازی …
و از آن روز، هر گاه که مردمانِ ایران زمین ، به تنگ بیایند و بخواهند تنگی زمانه را به دست باد بدهند و دلتنگی هایشان را به باد بسپارند و به گوشِ یار برسانند؛ رسم است که به خونِ جگر وضویی ساخته و بر سجاده ای از بام ، بغضی می شکنند که: الله اکبر …
آری؛ الله اکبر ! یعنی خداوند از سلطان محمود بزرگ تر است
لبخند بر لب و خون بر جگر
این روزها دست و دلم به نوشتن نمی رود، که دست و دلی برایم نمانده که به نوشتم برود یا نه. حرف های زیادی اما برای گفتن دارم. حرف های نگفته ای که شاید هیچ زمان گفته نشود و بماند در میان من و من.
امیر علی عزیز اما این را بدان که روزگار سختی را می گذرانیم. روزگاری که شاید خوشبختی ات در این باشد که در دورانش کوچکی و هیچ نمی دانی جز خندیدن با لبخندی و گریستن با تلخندی.
من اما چون تو نیستم ، اگرچه بسیار تلاش می کنم که کودک درونم را بیدار کنم و بخندم با هر لبخندی و بگریم با هر تلخندی ، اما تلاشم به ثمر نمی رسد و شاید به دلیل همین تلاش بیهوده روزگاری مردمان مرا ریشخند کنند.
روزگاری پیش شنیدم و گفتم که « دردها مکررند و ناتمام و ما مدام ... آه بگذریم.» آن روزها هنوز توان آن داشتم که این سه نقطه و آه بگذریم رابگویم که آن روزها فرصتی برای سه نقطه بود و توانی برای گذشتن و امیدی در آن سوی که می خواستیم به سمت آن بگذریم. اما حالا نه فرصتی برای سه نقطه هست و نه امیدی به بهبود اوضاع در آن سوی سه نقطه . و از این روست که حالا فقط می گویم « دردها مکررند و ناتمام و ما مدام.»بی هیچ سه نقطه ای و فرصتی و امیدی و انگیزه ای.
پسرم روزگاری که این نوشته ها را خواندی مرا متهم به تلخ نویسی نکن که همه و بهتر از همه مادرت می دانند که من عاشق شیرینی هستم و با تمام وجود از تلخی بیزار.اما چه کنم که کامم تلخ شده از زهرهای هر روزه ای که به خوردمان می دهند.زهرهایی که نه می کشد و نه بی اثر است. زهرهایی که نرم نرمک سر می برند از امید و انگیزه من و دوستانم و مردمی که چشم امیدشان سفید شد از بس که نگاه کردند و هیچ نشد. حالا همه بی انگیزه ایم و نا امید. از آرش هم که به دماوند رفته بود تا تیر بیفکند به قلب تورانیان ایران گیر خبری نیست ، حتی دماوند هم سکوت اختیار کرده و دیگر انگیزه ای برای آتشفشان ندارد.
اینها که گفتم حال و هوای این روزهای ماست. روزهایی که ما در ظاهر لبخند بر لب و در باطن خون بر جگر داریم.
حالا دیدی پسرم که بهتر است این روزها برایت ننویسم. هیچ ننویسم. نه برای تو ، نه برای خودم ، نه برای هیچ کس دیگر. بهتر که این قهوه های تلخ که هیچ دوستشان ندارم بماند برای خودم و واگویه هایی باشد در تنهایی من و من، که هیچ امکانی برای دیالوگ شدن آنها وجود ندارد ، چه که اولین لازمه دیالوگ درک متقابل است که این حرف های من و ما را فقط من و ما می فهمیم و دیگران را توان درک آن نیست.
دشنه در دیس (1)
شهر پر از شحنه های دشنه به دست است که هر کدام با نیزه ای به کینه آغشته شده عشق را نشانه گرفته اند. پاسبانانی که در لباس میش آمده بودند و حالا گرگی شده اند بر جان شهر . پاسبانانی که هنوز لباس میش بر تن دارند و دیسی برای پذیرایی در دست ، دیس هایی که در آن چیزی جز دشنه یافت نمی شود؛ « دشنه در دیس».و در این میان من دلخوش به دوستانی هستم که نیستند آن زمان که باید باشند. دوستانی که از دوستی تنها نام آن را یدک می کشند.
من خاک خورده ام از بس که زمین میزبان صورت بوده است. آن زمان که صورتم را برای بوسیدن پیش می بردم و جز دشنه نصیبم نمی شد.حال اما نه به این شحنه های گرگ صفت در قامت میش درآمده اطمینانی هست و نه به دوستانی که نیستند آن زمان که باید باشند امیدی.من خاک خورده ام.این کافی است تا بدانم که باید ایستاد بر پای تنهایی خود و تکیه داد بر شانه های خسته .
این را با تو می گویم پسرم. با تو که هنوز فرق گرگ و میش ، و بودن و نبودن را نمی دانی و هنوز نه زمین را بوسیده ای و نه خاک خورده ای. این ها اندوخته های پدری است که روزی سرمایه اش اعتماد به شحنه ها بود و امیدش به دوستان.حالا اما نه پاسبانی مانده و نه دوستی ، که اینان گرگ اند در لباس میش و دوستانی نه دوست و نه دشمن.
امیر علی نازنینم تو این را از من به ارث داشته باش که دست بر زانوان تنهایی ات بگذار و تکیه بر شانه های خسته ات کن. تنها باش و از این تنهایی هم خون دل بخور و هم لذت ببر که چاره ای جز این نیست و این بهترین راه است.
(1)برگرفته از نام یکی از دفترهای شعری شاعر معاصر ؛ مرحوم احمد شاملو
تلخ تر از تلخ
آنهایی که مرا می شناسند خوب می دانند که چقدر از مزه تلخی بیزارم
فرقی هم نمی کند قهوه باشد یا شکلات. قهوه اش اسپرسو باشد یا ترک و فرانسه ، همین که قهوه است و تلخ کفایت می کند تا از آن متنفر باشم.
کاپوچینوی ایرلندی را هم به همین دلیل دوست ندارم.همچنین شکلات های تلخ را.
در عوض به هیچ خوراکی شیرینی امان نمی دهم. از شیرینی دانمارکی معمولی ( برای احترام به اسلام و زدن مشت محکم به دهان استکبار جهانی بخوانید « شیرینی گل محمدی » ) گرفته تا شکلات های جدید و باقلوای لبنانی . اگر نبود قند هم بد نیست ، اگرچه اسب ها بیشتر آن را دوست دارند ولی علاقه وافر من به شیرینی باعث شده تا این همراهی با اسب ها را به جان بخرم.
این همه را واگویه کردم تا بگویم که آنهایی که مرا می شناسند خوب می دانند که من از تلخی بیزارم و علاقه وافری به شیرینی دارم ، اما این باعث نمی شود تا واقعیت های تلخ ر ا نبینم.باعث نمی شود تا بگویم قهوه شیرین است ، کاپوچینوی ایرلندی از باقلوای لبنانی شیرین تر است یا بطور کل هیچ مزه تلخی در جهان وجود ندارد.باعث نمی شود تا تلخی ها را نبینم و درباره آن ها ننویسم و نسبت به آنها بی تفاوت باشم.خب نوشتن از تلخی هم تلخی می آورد. این هم دست من نیست.
یک سوال : آیا می شود شما درباره قهوه حرف بزنید و به چایی شیرین فکر کنید؟ مسلما چنانچه غرض ورزانه پاسخ ندهید در پاسخ دادن با من همسو خواهید بود.
حالا سوال دیگر : آیا می شود از تلخی ها نوشت ، ولی شیرین نوشت؟ آیا می شود از تجاوز به حقوق دیگران گفت و خوشحال بود از این اتفاق ؟ آیا می شود از لکه های سیاه نوشت و سفید تداعی کرد؟
پس من حق دارم که تلخ بنویسم.
شرایط روزگار طعم واژه های مرا تلخ کرد و نه چیز دیگر.
واگویه های بی هدف
سلام
من حالم خوب است
اما تو باور نکن
شاید زمانی که سید علی صالحی این شعر را می سرود ، حتی خودش هم باور نمی کرد که چقدر زیبا وصف حال بسیاری از هم نسلان مرا بیان می کند.
این روزها خوب نیستم . این را در حالی می گویم با خود عهد بسته ام در سال 89 نق نزنم.چقدر زود عهد شکستم.
اما فکر که می کنم می بینم ، نه ، چندان هم عهد شکنی نکرده ام. چه بسیار که این روزها می شنوم : ساکتی؟!
و من که هیچ پاسخی ندارم و تنها با تنهایی خودم واگویه می کنم :کاش دروغ باشد اینکه می گویند « سالی که نکوست از بهارش پیداست » و بعد به خود قوت قلب می دهم که حتما دروغ است ، چه که بهار 88 ، شور و نشاط و امید به آینده همه جا را فرا گرفته بود و چه نیکو بود آن روزها ، و بعد از آن ، سال لعنتی 88 چهره واقعی خود را نشان داد....
پس دروغ است ...این همان جمله ای است که مرا به آینده خوش بین می کند.گفتم خوش بین ، چقدر دور شده ام از این واژه ، چرا؟ .... و سکوت ممتد من که مثل خوره به جانم افتاده است. مثل بوقی که گیر می کند بووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووو...... و هیچ وقت به حرف « ق » نمی رسد. که جانم به لبم رسید و این بوق به « ق » نرسید.
من یک بغض نترکیده ام . می ترسم از آن روز که بغض فرو خورده ام که نه می آساید و نه می شکند. کاش گریه کنم ، کاش کودک بودم که با هر دلگیری و ناراحتی گریه می کردم تا امروز ....
خسته شدم از این جمله های نا تمام که مدام با من همراه شده و هیچش نمی توانم....
گلایه از جمله ناتمام هم ناتمام ماند و باز من ....
بی خیال ...
بی خیال....
این تنها واژه ای است که به من آرامش می دهد ، بعد از نام او که خود می داند مایه آرامش است و کاش بماند برای من.
امیر علی این ها را با تو گفتم تا بدانی که فروردین 1389 ، هنوز برای من ادامه 88 لعنتی است. کاش سال من تازه شود و بتوانم طرحی نو دراندازم.
به امید هرگز ندیدنت ای سال لعنتی
سال 88 رو به پایان است ، اما من باور نمی کنم ، احساسم این است که این سال لعنتی وقت اضافه هم دارد،مثل بازی فوتبال، ترسم از این است که نکند بگویند بهار 89 هم جزو سال 88 حساب می شود. این روزها که هیچ اتفاقی عجیب نیست ، این هم چندان بعید نیست.
دوست دارم بگویم لعنت به تو ای سال 88 ، که قرار بود برای من سال امید باشی و نشدی که هیچ ، شدی سال نا امیدی. حتی نا امید تر از آنکه با خود نجوا کنم « در نا امیدی بسی امید است » که من در نقطه پایان تو هستم و همچنان شب سیاه است و از صبح سپید خبری نیست.
لعنت به توی ای سال لعنتی که در روزگار تو من و هموطنانم را « خس و خاشاک » نامیدند.
در روزگار تو اگر نبود اندکی موفقیت های کاری ، تو را سه طلاقه می کردم. اگر نبود تولد امیر علی عزیز ، هرگز تو را در صفحه خاطراتم باقی نمی گذاشتم و بی تردید صفحه 88 را آنقدر ریز و خرد می کردم که حرف حرف نوشته های آن را هم نشود کنار هم قرار داد.
امیر علی نازنینم
من تو را همواره به صفت هایی چون برکت ، نعمت و رحمت می خوانم...شاید بسیاری گمان کنند که اطلاق این صفت ها به تو از جانب من ، از روی دوست داشتن زیاد است، اما تو بدان که مهمتر از این ، آن است که تو در سالی که سراسر ناامیدی بود و تردید ، تنها امید بودی و تنها یقین.که اگر نبودی نا امیدی بر من چیره می شد.
اما ای امید من
بزرگتر که شدی ، با خبر باش که این نامه را در روز پنجشنبه ، 27 اسفند 88، آخرین روز کاری این سال لعنتی ، در حالی برای تو می نویسم که بسیاری از دوستانم در بند هستند. بسیاری هم تازه از بند رها شده و زمان لازم دارند تا به زندگی عادی برگردند.
با خبر باش که در این سال پدرت و تمام آنهایی را که به خاطر سر بلندی انسان و ایران تلاش کردند را به چوپ تهمت و افتراء نوازش کردند.
این سال قرار بود برای ما سال امید باشد، امید دوباره بر اساس این باور که « از همین خاک باید جهان دگری ساخت » شکل گرفته بود. اما این امید به نا امیدی مبدل شد که قرار بسیاری، در نا امیدی مردم بود.حالا من نا امیدم و آن ها برقرار.
امیر علی نازنینم
هیچ زمان ، حتی به بهانه سال نو ، نوروز ، حلول سال و از اینگونه مراسم ها ، به خودت دروغ نگو و دلخوش به دروغ هایی که به خودت می گویی نشو، چنان که من امروز اینگونه می کنم.من دروغ نمی گویم که امیدوارم که در سال جدید فلان شود و فستار.من نا امیدم از بهبود اوضاع و معترضم به وضعیت موجود.این نا امیدی و اعتراض هم با سال نو وشکوفه دادن گل ها و درختان رنگ نمی بازد.من فقط دلخوش به تو و آینده تو هستم ، دلخوش به اینکه خوب شد که تو در سال 88 به دنیا آمدی تا برایم مرهمی باشی، خوشحال از اینکه تو در سال 88 به دنیا آمدی تا اتفاقات این سال برایت مهم باشد و جستجو کنی که چه شد در این سال تردید. و خوشحل از اینکه تو رنج های این سال را نفهمیدی و ...
... و دلخوش به اینکه سال 88 می رود و سال 89 هرچقدر هم که بد باشد ، از این بدتر نمی شود که « بالاتر از سیاهی رنگی نیست.»
چشم های من همان اندازه که از تماشا کردن شکوفه ها لذت می برند ، از دیدن ظلم و از دیدن کودکانی که التماس می کنند « تو را به خدا یه آدامس بخر » ، از دیدن کودکانی که در اوج غم ، رای مردم کوچه و خیابان ، ترانه های شاد اجرا می کنند تا شب عید گرسنه نباشند عذاب می کشند.گوش های من همان اندازه که از شنیدن صدای پرندگان در بهار نوازش می شود ، از شنیدن صدای گریه های فرزندی که در آغاز سال نو پدر یا مادرش را در کنار خود ندارد به جرم آزاده بودن ، آسیب می بیند.
امسال در کنار سفره هفت سین برای خود و همه و برای تو امیر علی جان ، سلامت روح و جسم ، سرزمین امن و آباد و آزاد ، سر سپردگی به خدا و اخلاق ، سرشار بودن از راستی و درستی ، سرمست بودن از آزادی و آبادی را آرزو می کنم.
هرچند که ...
نقدی بر سریال «سال های مشروطه»؛
استفاده از تاريخ به عنوان يك ابزار سیاسی
چندی پیش سریال «سال های مشروطه» از شبکه سوم سیما برگزار و به جهت همزمانی آن با روزهای انقلاب اسلامی ، روایت تاریخ معاصر که برای مردم ما ملموس تر از تاریخ باستان است و نیز به دلیل استفاده از بازیگران شناخته شده در این سریال با استقبال نسبتا خوبی از طرف مردم مواجه شد. اما آیا این سریال ، شایسته استقبال بود؟ این سوال از آن زمان در برخی از ذهن ها شکل گرفت که برخی از وقایع تاریخی در این سریال دچار تحریف و دگرگونی شد.این موضوع اما چندان تازه نیست و نویسندگان و هنرمندان در پرداختن به موضوعات تاریخی همواره زیر ذره بین مورخان قرار داشته اند و آنجا که خیال پردازی های هنری خود را بر تاریخ ارجحیت می دهند ، این مورخان هستند که به دفاع از آن بر می خیزند.
ساخت فيلم تاريخي بسيار مشكل است و دشوار بتوان تاريخ را با فيلم روايت كرد. فيلم ميتواند داستان زندگي يك شخصيت یا يك واقعه تاريخي در مقطعي خاص را روايت كند اما از آنجاكه فیلم محدوديت دارد؛ نميتواند همه اشخاص و وقايع درگیر در یک دوره تاریخی وسیع را به صورت جامع روايت كند.به همين دليل این سریال که طول تاریخی بزرگی را درنظر گرفته نه وفادار به تاريخ مانده است و نه فيلم خوبی شده است. در فرایند ساخت یک فیلم تاریخی بايد حد و مرز دو حوزه تاریخی و هنر را به خوبي بشناسیم. شبیه این مشکل را در قصههای تاریخی هم داریم. چه که اگر اینگونه نباشد نه حق تاريخ را ادا ميكنيم و نه حق فيلم و داستان را.
آثار ادبی و هنری با موضوع تاریخ دو دسته اند ، یک گروه آن آثاری که با اقتباس از تاریخ و با رعایت کلیات تاریخی یک موضوعی تولید می شود و گروه دیگر هم آثاری که روایتگر تاریخ هستند و عینا ، آنچه را که در تاریخ روایت شده است را با زبان هنری و به دور از خیال پردازی بیان می کنند. تفاوت در اصل ، میان این دو گروه این است که در اولی داستان اولویت دارد و در دومی تاریخ ارجح است. گروه اول که حسابش مشخص است و چندان با تاریخ و مورخان کاری ندارد و نویسنده یا هنرمند ، تنها از یک واقعه یا شخصیت تاریخی الهام گرفته و اثرش را تولید کرده است.از اینگونه آثار می شود به سریال « کیف انگلیسی » اشاره کرد. اصل مسئله اما درباره گروه دوم آثار ادبی و هنری با موضوع تاریخ است. مورخان بر این باورند که در این آثار ، پیدآورنده باید توجه داشته باشد که در نقش یک روایتگر تاریخی باید هیچ دستی در تاریخ نبرده و تنها به روایت آن با زبان ادبیات وهنر بپردازد. در سینما و تلویزیون بعد از انقلاب اگرچه نمونه های موفقی از اینگونه آثار ساخته و پخش شده که از آن میان می توان به سریال هایی همچون «امام علی(ع)» ، « امیر کبیر » ، « بوعلی سینا » ، « شیخ بهایی » و ... اشاره کرد، اما این اواخر سریالی پخش شد که آن کارنامه درخشان را کمی تیره کرد. سریال « سال های مشروطه » اگرچه تلاش کرد تا سریالی موفق باشد و مقطعی از تاریخ معاصر را روایت کند اما هیچ توجهی به اصل رعایت صداقت در روایت نداشت. از این رو باید سريال «سالهاي مشروطه» را در گروه سریال های داستاني دسته بندی کرد تا سریال های تاریخی.چرا که این سریال در قسمتهايي نيز که تاريخي است اشتباهاتی دارد.
در تاريخ واقعی، شخصیتها معمولا و به طور کامل سیاه و سفید نیستند اما در اين سريال؛ يكسري افراد کاملا مثبت و عدهای دیگر به طور کامل منفي تصویر شدهاند و اين امر به اين دليل است كه در فيلم بايد يك نفر را قهرمان نشان داده و مخاطب را به سوی آن جذب کرد. تصویری كه از افراد مؤثر نشان داده ميشود؛ معمولا تصویرهایي کلیشهای است. تصاويري كه در آن، آدمها يا بد بد هستند یا خوب خوب.
اضافه كردن داستانهايي به این مجموعه كه در تاريخ هرگز وجود خارجی ندارند هم مسئله دیگری است.يكي از مشكلات سريالهاي تاريخي ارائه قصههايي است كه مسأله زن و جنسیت را هدف گرفته و این هم برای جذب مخاطب است. این امر البته معضل عمومی فیلمهای ما بخصوص فیلمهایی است که درپی جذب مخاطبان عام است. ماجراي عشقي امينه واقعيت ندارد. اصلا کسی را در بزرگ سالی خواجه نمیکردند. در آن دوره معمولا بچههای کوچک را خواجه میکردند. بسیاری از این قبیل پیشفرضها به دلیل ناآگاهی غلط و اشتباه است. این مشکلات تا آن حد است که رسول جعفریان ؛ محقق و پژوهشگر تاریخ ، این سریال را بیشتر یک فیلم لالهزاری و صرفا برای تفریح می داند تا جدی و تاریخی.
سرعت زیاد روايت ماجراها و گذر از آنها در اين مجموعه و پرشهاي عجيب و غريب از واقعه ای به واقعه دیگر هم نکته دیگر حائز توجه در این سریال است.
باید توجه داشت که بیشتر مخاطبان؛ توانايي تشخيص واقعه تاريخي از داستان را ندارند و آن را قبول ميكنند. این معضل مهمی است. معضلی که در سریال سال های مشروطه وجود داشت. حالا مخاطب ما از مشروطه نه به عنوان یک رویداد خوشایند ( با همه انحرافات و اشتباهاتش ) و آغاز جمهوریت یاد نمی کند ، چرا که در این سریال ، آن را «استبدادی بدتر از استبداد محمدعلی شاه قاجار » ( عین جمله در اخرین قسمت سریال از زبان یکی از شخصیت ها نقل شد) معرفی کرد. حالا مخاطب ما علمایی همچون آیت الله طباطبائی و آیت الله بهبهانی را مسامحه کار و سازشکار در برابر حکومت می دانند. حالا مخاطب ما مشروطه را نه یک برگ زرین که برگی تاریک و سیاه در تاریخ معاصر ما می داند. حالا مخاطب مشروطه را به شخصیت هایی همچون یفرم خان ارمنی و اشتباهاتش گره می زند نه با مردمی که آن را خلق کردند.حالا مخاطب ما اولین تصویری که از مشروطه در ذهنش نقش می بندد بر دار کردن شیخ فضل الله نوری به عنوان یک اشتباه بزرگ ( که واقعا اشتباهی بزرگ است ) است نه خلع ید محمدعلی شاه قاجار و اخراج او ، نه تاسیس دار الشوری.
سخن درباره اشتباهات بزرگ و فاحش این سریال بسیار است ، اما تنها کافی است که به جمله ای از رسول جعفریان در سخنانش در نقد صریح و بی پرده سریال « سال های مشروطه » اشاره کنیم:« يك مشكل در زمان ما وجود دارد از تاريخ به عنوان يك ابزار سیاسی استفاده ميكنيم. »
می خواهند تئاتر دانشگاهی را دولتی کنند
رحمت امینی برای تئاتری ها وبه ویژه فعالان تئاتر دانشجویی و دانشگاهی چهره ای شناخته شده است. چه که او چند سالی است با عنوان دبیر شورای تئاتر دانشگاهیان فعالیت می کند و پیش تر از آن هم همراه خوبی برای تئاتری های دانشجو و دانشجویان تئاتری بوده است. همه اینها در کنار جایگاه رحمت امینی در تئاتر کشور باعث شده تا حرف ها و نظرات او در حوزه تئاتر دانشگاهی مورد توجه باشد. او روز گذشته در گفت و گو با خبرنگار تئاتر خبرگزاری ایسنا ، خبر از راه اندازی دفتر تئاتر دانشگاهی در اداره کل هنرهای نمایشی وزارت ارشاد داده است. این خبر اما از چند زاویه و نگاه قابل بررسی است که در این یادداشت کوتاه به طرح برخی از نکات آن پرداخته شده است.
اول : دبیر شورای تئاتر دانشگاهیان در گفته های خود به جلسه ای که یک ماه پیش از جشنواره تئاتر فجر، با مدير اداره كل هنرهاي نمايشي داشته اند اشاره کرده که در آن جلسه، «پيشنهاد تشكيل دفتر تئاتر دانشگاهی در اداره کل هنرهای نمایشی وزارت ارشاد مطرح و مقرر شده با راهاندازي اين دفتر يا كانون، جريان تئاتر دانشگاهي به جرياني رسميتر در اداره كل هنرهاي نمايشي تبديل شود.» لازم به یادآوری است که چنانچه قرار است تئاتر دانشگاهی در یک جریان رسمی قرار گیرد، نه تنها بهتر است که ضروری است آن مجرا، از سازمان ، ارگان و یا وزارتخانه مرتبط با دانشگاه منشعب شود نه از وزرات ارشاد.
دوم :آقای امینی به حضور خودشان به عنوان دبیر شورای تئاتر دانشگاهی، اميرحسين حريري؛ دبير جشنواره تئاتر دانشگاهي، حسين مسافر آستانه به عنوان يك فعال دانشگاهي و حسين پارسايي ؛ مدير اداره كل هنرهاي نمايشي در آن جلسه اشاره کرده اند. جای سوال است که در این جلسه ، آیا جای مدیرکل فرهنگی وزارت علوم ، تحقیقات و فناوری و دبیر مجمع تئاتر دانشگاه های کشور خالی نبوده است. با توجه به این نکته که بودجه کانون های تئاتر دانشگاه ها و جشنواره تئاتر دانشگاهی و همچنین سایر برنامه های مرتبط با تئاتر دانشگاهی توسط این دو مرکز ( اداره کل فرهنگی وزارت علوم و مجمع تئاتر دانشگاه های کشور ) تامین می شود.
سوم : حدود دو سال پیش ، با وجود مخالفت های فراوان از سوی فعالان تئاتر دانشجویی ، اداره کل فرهنگی وزارت علوم ، مرکزی را تحت عنوان « خانه تئاتر دانشگاهی » راه اندازی کرد و فعالیت ها و برنامه های مجمع کانون های تئارت دانشگاه های کشور را برای آن تعریف کرد. ( یک نوع موازی کاری) فارغ از اینکه چرا و با چه هدفی این مرکز راه اندازی شده است ، سوال اینجاست که آیا چنانچه قرار است تئاتر دانشگاهی از مجرای رسمی جریان یابد ، آیا بهتر نیست این مجرا خانه تئاتر دانشگاهی باشد؟
چهارم : آقای امینی گفته اند که « تشكيل اين دفترهيچ منافاتي با شوراي تئاتر دانشگاهيان ندارد » این درحالی است که همین حالا هم کار سه مجموعه شورای تئاتر دانشگاهیان ، خانه تئاتر دانشگاهی و مجمع کانون های تئاتر دانشگاه های کشور در موازات هم قرار دارد ، اگرچه تلاش می شود تا این موازی کاری پوشیده شود. فراموش نکنیم زمانی که جشنواره تئاتر دانشگاهی ششمین دوره خود را برگزار می کرد ، مسئولان معاونت فرهنگی جهاد دانشگاهی، به منظور جلوگیری از موازی کاری ، جشنواره تئاتر دانشجویان کشور را تعطیل کردند. این اقدام شایسته آنها که به جلوگیری از اتلاف منابع کمک کرد را هرگز نباید فراموش کرد.هرچند کسی از آنها تقدیر نکرد.
پنجم : دبیر شورای تئاتر دانشگاهی در بخش دیگری از سخنان خود گفته اند : « نيازمنديم تا در جايي مانند اداره كل هنرهاي نمايشي كه دفاتر گوناگوني دارد، دفتري هم براي پيگيري فعاليتهاي دانشگاهي داشته باشيم و از اين راه بودجه و حمايت اين اداره را جذب كنيم و اصولا اين جزو وظايف متولي تئاتر است كه به استحكام جريان تئاتر دانشگاهي كمك كند تا اين شاخه از تئاتر از اين حالت كجدار و مريز بيرون بيايد.»آقای امینی بهتر از نگارنده این یادداشت و بیشتر از همه فعالان تئاتردانشجویی و دانشگاهی می دانند که دلیل کج دار و مریض بودن تئاتر دانشجویی و دانشگاهی این است که اداره کل هنرهای نمایشی آن را بدنه مقابل خود می داند و معتقد است که چنانچه در زیر مجموعه این اداهر کل قرار گیرد از بودجه تئاتر کشور سهمی خواهد برد. سوال اینجاست که آیا فقط در صورتی که تئاتر دانشگاهی در زیر مجموعه وزارت ارشاد قرارگیرد می شود بودجه حمایتی برای آن در نظر گرفت؟
و حرف آخر اینکه رحمت اميني در پايان حرف هایش درباره افزايش دخالت بخش دولتي در فعاليتهاي دانشگاهي توضيح داده است و کارهایی که در این ارتباط در دست انجام دارند. نکته اینکه همین راه اندازی دفتر تئاتر دانشگاهی در زیر مجموعه اداره کل نمایشی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی که در بدنه دولت است کمک به دولتی کردن تئاتر دانشگاهی نیست؟